Zanim nadasz poleceniu krótką nazwę, musisz wiedzieć, co ono naprawdę robi. SeedSpindle wykonuje wyszukiwanie w Twojej powłoce Linuxa przez WSL lub SSH, pokazuje tekst podręcznika w karcie czatu, a następnie proponuje alias jako różnicę (diff). Przeglądasz oba. Wyszukiwanie następuje jako pierwsze, więc alias opiera się na tym, co mówi podręcznik, a nie na pamięci. Każdy poniższy krok to karta w czacie, a katalog roboczy zawiera plik aliasów, jego kopię zapasową oraz dowolne notatki, które poprosisz agenta o zapisanie. Nic nie uruchamia się poza środowiskiem, które wybrałeś. Po zakończeniu plik aliasów, kopia zapasowa i karty sesji dają pełny zapis tego, co się zmieniło, który możesz przeczytać ponownie, gdy powłoka zachowa się dziwnie. Początkujący często pomijają wyszukiwanie i wklejają linię z forum, więc ten przepływ pracy zamienia wyszukiwanie w pierwszą kartę każdego zadania.
Wybierz katalog roboczy i środowisko WSL lub SSH dla Twojej powłoki, aby narzędzia plikowe i Shell wskazywały na tę samą maszynę. Wybierz folder, który zawiera Twoje pliki ukryte (dotfiles) lub ich kopię. Narzędzia plikowe działają tylko w tym folderze, podczas gdy Shell działa w wybranym przez Ciebie środowisku. Otwórz go raz, a wybór przenosi się na kolejne zadanie.
Podaj nazwę polecenia, które chcesz zrozumieć, zanim nadasz mu krótką nazwę, i poproś agenta o uruchomienie pasującego polecenia help lub manual. Wpisz dokładną nazwę. Dla polecenia wbudowanego poproś o tekst pomocy, a dla zwykłego programu o stronę podręcznika. Powiedz, do jakiej powłoki należy polecenie, jeśli używasz więcej niż jednej.
Przeczytaj proponowaną linię aliasu i zaakceptuj ją tylko wtedy, gdy pasuje do Twoich nawyków i nie ukrywa tego, co naprawdę robi polecenie. Odrzuć wszystko, co wygląda jak skrót do czegoś destrukcyjnego. Diff oznacza dodane linie na zielono, a usunięte na czerwono, więc jednym rzutem oka widać rozmiar zmiany.
Shell ładuje plik i pokazuje rzeczywisty kod wyjścia w karcie, a kolejne polecenie alias pokazuje, czy nowa nazwa jest znana. Jeśli nazwa jest nieznana, karta pokazuje błąd i prosisz o poprawkę. Uruchom każdą nową nazwę raz w świeżym terminalu.
man dfexit 0~/.bash_aliaseszaładowano~/.bash_aliases+1 liniasource ~/.bash_aliasesexit 0alias dfhexit 0# Read-only shortcuts for looking around
alias ll='ls -la'
alias la='ls -A'
alias l='ls -CF'
# Disk usage in readable units
alias dfh='df -h'
alias duh='du -sh'
# Show the last commands you typed
alias hist='history 20'Każdy alias tutaj tylko odczytuje: ls wypisuje pliki, df i du raportują miejsce na dysku, a history wypisuje ostatnie polecenia. Linie komentarzy zaczynają się od # i wyjaśniają każdą grupę, więc pamiętasz później, dlaczego linie istnieją. Pozostaw jedną pustą linię między grupami i utrzymuj każdą linię krótką, aby dało się ją przeczytać w diffie bez przewijania na boki. Dodaj swoją własną grupę poniżej ostatniej i niech agent pokaże różnicę przed zapisaniem. Krótkie nazwy łatwiej wpisać, ale utrzymuj je różne od rzeczywistych poleceń, aby nic nie zostało przypadkowo zasłonięte. Przeglądaj każdą nową linię przed jej zapisaniem.
Zadanie: dowiedz się, co robi polecenie wbudowane bash przed nadaniem mu aliasu. Polecenie linux help, takie jak help cd, wyświetla dokumentację polecenia wbudowanego, a agent wykonuje je przez Shell, więc tekst pojawia się w karcie czatu, którą możesz rozwinąć. Przeczytaj opcje, zdecyduj, które należą do aliasu, a następnie poproś o linię. Bądź precyzyjny. edit_file proponuje alias jako różnicę, a alias nigdy nie musi ukrywać tego, co naprawdę robi polecenie. Złe przypuszczenie kosztuje mało, ponieważ kopia zapasowa jest jednym wywołaniem copy_file. Ask first pauzuje przed zapisem, więc akceptujesz diff, uruchamiasz source dla pliku i potwierdzasz kod wyjścia w następnej karcie.
Zadanie: znajdź polecenie, gdy pamiętasz tylko, co ono robi. Uruchomienie apropos ze słowem kluczowym wyszukuje krótkie opisy stron podręcznika, a agent pokazuje listę w karcie. Wpisanie apropos linux zwróciłoby bardzo długą listę, podczas gdy węższe słowo, takie jak disk, znajduje mniej, lepszych dopasowań. Historia powłoki znająca projekt każdego polecenia wymaga dodatkowej konfiguracji poza aliasami, a agent może zredagować te linie bashrc jako diff, jeśli poprosisz. Wybierz jeden. Przeczytaj stronę podręcznika z man, a następnie poproś o alias i przejrzyj diff przed jego zaakceptowaniem.
Zadanie: zmień plik ukryty, nie psując kolejnego logowania. Debugowanie problemu ze ścieżką w plikach ukrytych zaczyna się od przeczytania pliku, który ustawia PATH, a agent robi to z read_file i grep, które pokazują każdą pasującą linię. Następnie używa copy_file do zapisania oryginału i edit_file do zaproponowania poprawki jako diff. Zachowaj kopię. Wiele problemów ze ścieżką wynika z literówki, więc diff często wymaga tylko jednej zmienionej linii, a przywrócenie to pojedyncze wywołanie copy_file, jeśli nowa konfiguracja zawiedzie. Plan only pozwala Ci przeczytać cały plan przed zmianą pliku, a ostateczna kontrola to nowa powłoka, w której potwierdzasz, że polecenie zostało znalezione.
Zadanie: potwierdź, że alias się ładuje. Po zaakceptowaniu diffu agent uruchamia source dla pliku przez Shell i raportuje rzeczywisty kod wyjścia w karcie, gdzie kod zero oznacza, że plik załadował się bez błędu. Aktualizacje na żywo w wierszu polecenia powłoki zależą również od tego kroku, ponieważ bieżąca powłoka widzi tylko zmieniony plik po jego ponownym załadowaniu. Uruchom alias. Agent wpisuje nową nazwę, pokazuje wynik, a Ty porównujesz go z oczekiwanym poleceniem. Jeśli kod wyjścia nie jest zerowy, czytasz błąd w rozwiniętej karcie i prosisz o poprawkę, a następnie otwierasz drugi terminal i próbujesz aliasu tam również.
